نزديک يک ماه اينجا ننوشتم ... تا شايد واسه خودم باشم ... فقط واسه خودم ... واسه اينکه وقتي تو آينه نگاه مي کنم خودم رو ببينم نه صفحه بلاگر رو ...
يه سر جفنگيات مثل هميشه هست ... يه سريش قديميه ... يه سريش رو همين ۱ ماه نوشتم ... که مي گذارم تو وبلاگم ...
-=-=-=-=-=-=-=-=-
آهاي آهاي هيچستاني ...
مردي از پوچستان فرياد عشق برايت سر مي دهد ... مي شنوي صدايش را ؟! يا صداي پوچستاني ها قابل شنيدن نيست ؟! يا هيچستاني ها فريادها را نمي شنوند ... پس سکوت کنيم ... شايد آنان سکوت را بشنوند ...
آهاي آهاي هيچستاني ...
نامه اي از پوچستان قلبم مي فرستم براي هيچستان قلبت ... تا شايد هيچ هايت پوچ هايم را بخوانند ... تا جاي شنيدن اين فريادها ... اين فريادها را بخواني ... فريادها را نوشته اي ميکنم ... تا هيچستان قلبت شايد بلرزد و گرد و غبارهايش برزمين ريزد ...
آهاي آّهاي هيچستاني ...
پوچستاني ها گر با هيچستاني ها وصلت کنند ... هست مي شوند ... هستي ام بخش ... وجودم ده ... در اين جسم خاکي روح عشق را بدم ... تا جان بگيرد اين مشت خاک ... تا پوچستان دلش را گلستان عشقت سازد ... تا هيچستان دلت را بوستان دلش سازد ...
پوچستاني ات ...
روز پوچ ... ماه پوچ ... سال پوچ